Uçsuz bucaksız Avrasya bozkırlarında at sırtında yaşayan göçebe boylar için taze süt, hem en temel besin kaynağı hem de en çabuk bozulan maddeydi. Yaz sıcağında birkaç saat içinde ekşiyip kesilen sütü ziyan etmeden saklamak, kelimenin tam anlamıyla bir hayatta kalma meselesiydi. Bozkır insanı doğanın sunduğu bakteriyel mucizeyi keşfetmekte gecikmedi: Mayalanan süt yalnızca bozulmaktan kurtulmuyor, kıvam alarak aylarca dayanan, besleyici ve hazmı kolay bir gıdaya dönüşüyordu. İşte bugün dünya dillerine Türkçe kökeniyle armağan edilen 'yoğurt', bu pratik bozkır dehasının eseridir.
Bugün süpermarket raflarını dolduran fabrika üretimi homojen yoğurtlar ile köy ocaklarında mayalanan geleneksel çömlek yoğurtları arasında derin bir lezzet uçurumu vardır. Geleneksel yoğurt sabır ister. Bakır tencerede ağır ağır kaynatılan sütün serçe parmağını yakmayacak ılıklığa gelmesi beklenir; ardından bir önceki günden saklanan bir kaşık ana maya süte nazikçe yedirilir. Üzeri yün battaniyelerle kundak gibi sarılan tencere, saatlerce kıpırdatılmadan bekletilir. Yoğurt sadece bir yiyecek değil, insanın mikroplarla barış içinde yürüttüğü en eski ve en lezzetli biyolojik iş birliğidir.