Yirminci yüzyılın ortalarında Türkiye'de aydınlar, denizle ve antik mirasla yepyeni bir ilişki kurmaya başladı. Cevat Şakir, Sabahattin Eyüboğlu ve Bedri Rahmi gibi isimlerin ahşap süngerci tekneleriyle çıktığı bu seferler, zamanla 'Mavi Yolculuk' adıyla anılan köklü bir düşünce hareketine dönüştü. Amaç sadece dinlenmek değildi. Anadolu'nun binlerce yıllık çok sesli geçmişini yerinde keşfetmek, Akdeniz uygarlığını kuru kitap sayfalarından çıkarıp doğrudan Akdeniz'in tuzu ve rüzgarıyla solumak istiyorlardı.

Bedri Rahmi'nin bu yolculuklara katkısı son derece canlı ve renkliydi. O, resim sanatını dar atölye duvarlarından kurtarıp doğanın kalbine taşıdı. Fethiye açıklarındaki ıssız bir koyda devasa bir kayaya çizdiği balık resmi, doğayla kurulan bu samimi diyaloğun en kalıcı sembolü olarak bugün hâlâ ayakta duruyor. Mavi Yolculuk bize şunu gösterdi: Bir ülkenin kültür mirası, yalnızca müzelerde sergilenen taşlardan değil, o coğrafyayı seven ve yeniden üreten sanatçıların bakışından doğar.