Anadolu'nun zengin ses dünyası, iki kadim çalgının birbirini tamamlayan tınılarıyla yoğrulmuştur. Biri bozkırın kuru ağacından ve çelik tellerinden göğe yükselen bağlama; diğeri sulak sazlıklardan kesilip ateşle terbiye edilen kamış neydir. İlk bakışta bu iki ses farklı dünyalara ait görünür. Bağlama köy meydanlarında ve aşık meclislerinde haksızlığa karşı bir feryat ya da sevdalı bir türkü olurken; ney saray odalarında ve mevlevihanelerde sabrın ve içsel tefekkürün fısıltısıdır.
Fakat dikkatle dinlendiğinde, tellerin ve nefesin aynı derin hasreti paylaştığı anlaşılır. Mevlânâ'nın Mesnevi'si, sazlıktan koparıldığı için inleyen neyin feryadıyla açılır; ney, asıl yuvasından uzakta kalmış insanın gurbet acısını dile getirir. Bağlama da gurbete gidenlerin, memleketinden ayrı düşenlerin ve kavuşamayanların sığınağıdır. Biri nefesle, diğeri mızrapla konuşur; ama ikisi de Anadolu'nun bin yıllık kalbini dillendirir.