Henüz yedi yaşındayken Sivas'ın Sivrialan köyünde yakalandığı çiçek hastalığı yüzünden iki gözünün ışığını da yitiren küçük bir çocuk düşünün. Dünyası zifiri bir karanlığa bürünen Veysel'e babası, avunsun ve vakit geçirsin diye küçük bir saz hediye etti. Kimse o kırık dökük sazın tellerinden dökülecek ezgilerin, yarım asır sonra koca bir ülkenin ortak vicdanı ve ortak felsefesi haline geleceğini tahmin edemezdi. Âşık Veysel, dış dünyanın ışığını kaybettiğinde içindeki sonsuz aydınlığı keşfetmişti.

Onun 'Uzun ince bir yoldayım, gidiyorum gündüz gece' dizesi, kalın felsefe ciltlerinin sayfalarca açıklamaya çalıştığı insan ömrünü tek bir nefeste özetler. Veysel için toprak kuru bir çamur değil, insanı besleyen, karşılık beklemeden kucaklayan 'sadık yardır.' Toplumda ayrımcılığın ve sert kutuplaşmaların yaşandığı dönemlerde bile sazıyla kardeşliği, hoşgörüyü ve insan sevgisini haykırmıştır. Gözleri dünyayı görmüyordu ama kalbiyle hissettiği hakikatler, bugün hâlâ milyonların yolunu aydınlatmaya devam ediyor.