Kırılan değerli bir porselen kaseyi düşüncesizce çöpe atmak yerine altın tozuyla harmanlanmış geleneksel urushi cilasıyla özenle onarmak, ilk bakışta pratik bir atölye çözümü gibi görünebilir. Oysa Muromachi döneminde kök salan kadim kintsugi geleneği, oluşan hasarı kusursuz bir yanılsamayla tamamen örtbas etmeye çalışan Batı tipi restorasyon anlayışına oldukça sessiz ama köklü bir itiraz getirir. Japon ustalar, darbe alan seramiğin kırık hatlarını altın tozuyla parlatarak nesnenin zamanla kurduğu bu somut diyaloğu eserin ayrılmaz, benzersiz ve saygın bir kimliğine dönüştürür. Kusurları aceleyle silmek yerine onları gururla görünür kılmak, maddenin geçmişine ve yaşanmışlığına duyulan içten sanatsal hürmetin en somut ifadesidir.

Bu derin estetik duruş, nesnelerin geçiciliğinde ve doğal kusurluluğunda derin bir güzellik keşfeden kadim Japon wabi-sabi dünya görüşünden beslenir. Hayatın getirdiği sarsıntıları ve kayıpları utançla saklanması gereken kusurlar saymak yerine, onları kişisel olgunlaşmanın ve bilgeliğin dürüst durakları olarak kabul etmeyi incelikle öğretir. Nihayetinde altın çizgilerle onarılan kadim bir çay kasesi gibi, insan karakteri de sınandığı kırılma noktalarından güçlenerek çok daha dirençli, olgun ve asil bir duruş kazanır.