Güneydoğu Anadolu'nun taş konaklarında ve Mardin'in dar sokaklarında gezinirken, dükkân camlarında ve evlerin girişlerinde sık sık yarı kadın yarı yılan bir figürün resmiyle karşılaşırsınız. Bu, Mezopotamya'nın bin yıllık kadim bilgesi Şahmaran'dır. Efsaneye göre yer altındaki görkemli bahçesinde yılanlarıyla barış içinde yaşayan Şahmaran, bir kuyuda mahsur kalan Camsab adında yoksul bir genci ağırlar. Ona tıbbın, şifalı otların ve yeryüzünün gizli sırlarını öğretir; ancak tek bir şart koşar: Yerini hiç kimseye söylememesi.

Hikâye, insanın zaaflarına ve verilen söze ihanetin acı sonuçlarına dair çarpıcı bir derstir. Hükümdarın amansız hastalığına çare arayan vezir Camsab'ı kandırır ve Şahmaran yer üstüne çıkarılarak kurban edilir. Fakat Şahmaran ölürken bile kin beslemez; bilgeliğini Camsab'a devreder ve ölümünden bile hayat fışkırmasını sağlar. Anadolu insanı yüzyıllardır onun cam altı resimlerini evlerinin en güzel köşesine asar; çünkü Şahmaran bir canavar değil, sadakatin, doğanın ve şifanın ebedi sembolüdür.