1940'ların başında Türk şiiri, yüzyıllardır süregelen ağır ve ağdalı bir geleneğin gölgesindeydi. Şairler büyük duyguları, süslü vezinleri ve gösterişli benzetmeleri edebiyatın vazgeçilmez şartı sayıyordu. Tam bu sırada Ankara sokaklarında elinde not defteriyle dolaşan genç bir şair, edebiyatın kapılarını ardına kadar sokağa açtı: Orhan Veli Kanık. Arkadaşlarıyla başlattığı Garip hareketi, şiiri saraylardan ve salonlardan çıkarıp sıradan insanın gündelik hayatına armağan etti.

Orhan Veli'nin 'Yazık oldu Süleyman Efendi'ye' dizesiyle şiire soktuğu nasır ağrısı, dönemin seçkinleri arasında adeta bir şok dalgası yarattı. Zira edebiyat ilk kez kralların veya kahramanların değil, delik ayakkabısıyla işe koşan memurun, simitçinin ve balıkçının diliyle konuşuyordu. Cümleleri son derece yalındı; fakat bu sadeliğin arkasında kusursuz bir dil ustalığı ve derin bir ironi yatıyordu. 'İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı' derken kentin sadece manzarasını değil, rüzgarını, vapur seslerini ve yorgun telaşını yüreğinde hisseder. Garip akımı, şiirin lüks bir süs değil, insanın ta kendisi olduğunu ispatladı.