Bir ormanda yürürken çevremizi saran ağaçları çoğunlukla kendi başına dikilen, sessiz ve bağımsız devler olarak düşünürüz. Oysa ayaklarımızın altında, toprağın birkaç santimetre derinliğinde akıl almaz bir iletişim ve paylaşım ağı uzanır. Mantar liflerinin ağaç kökleriyle kurduğu bu mikroskobik ortaklık, günümüz biyologları tarafından 'Wood Wide Web' yani orman interneti olarak adlandırılıyor. Ağaçlar bu yeraltı otoyolları sayesinde sadece su ve şeker takası yapmakla kalmaz; yaklaşan tehlikeleri de birbirlerine haber verir.

Sistemin işleyişi hayranlık uyandırıcı bir hassasiyete dayanır. Örneğin yapraklarına zararlı tırtıllar dadanan bir meşe ağacı, kökleri aracılığıyla mantar ağına derhal kimyasal alarm sinyalleri salar. Mesajı alan komşu ağaçlar, istilacı böcekler henüz kendilerine ulaşmadan yapraklarındaki tanen miktarını artırarak onları lezzetsiz ve zehirli hale getirir. Dahası, ormanın yaşlı 'ana ağaçları', gölgede kaldığı için yeterince fotosentez yapamayan genç fidanlara bu ağ üzerinden düzenli karbon takviyesi yapar. Orman acımasız bir rekabet arenası değil; karşılıklı yardımlaşma üzerine kurulu devasa bir topluluktur.